... ps. http://talhonjik.blog.is .

 -Tal.

Hamingjusamt fólk stendur úti í garði á sparifötunum með kampavínsglösin í höndunum, og strengir nýársheit við hvelli og ýlur flugeldanna. Þó er eitt sem skyggir á hina almennu kátínu sem ríkir við þetta tækifæri: vitneskjan um að þessi fögru fyrirheit, strengd undir upplýstum himninum í góðra vina hópi þegar árið er nýtt og óflekkað, munu fæst verða uppfyllt þegar þau koma í ljós undan vandræðalegu teppi gleymskunnar og letinnar þegar áramótin koma aftur að árinu liðnu. Mikið væri gaman, hugsar þetta fólk kannski, ef einhver leið væri til að koma í veg fyrir að þessi heit yrðu rofin.

Ég hef dottið niður á lausn á þessu vandamáli.

Vandinn felst auðvitað í því að fólk veit ekki hvernig næsta ár verður. Í óvissu um framtíðina strengir það heit sem það veit ekkert hvort það mun geta uppfyllt. Lausnin á þessum óvissuvanda er að sjálfsögðu að strengja áramótaheitin ekki fyrr en maður veit hvernig árið allt fer – þ.e.a.s. á næstu áramótum.

Hér á eftir fara því nýársheitin mín í ár, strengd fyrir árið 2007.

Árið 2007 ætla ég að ...

*Útskrifast úr MA með flestar einingar

*Vinna mig uppúr þunglyndinu

*Ná bílprófinu

*Ákveða hvað ég vil læra

*Vera dugleg að vinna til að eiga fyrir háskólanum

*Fara í utanlandsferð með vinunum

*Læra að sjá um mig sjálf

*Lappa uppá mig innan sem utan

*Eignast nýja vini

*Læra fullt af nýjum hlutum

Tíu flott nýársheit – og þar sem ég sýndi fyrirhyggjusemi og strengdi þau ekki fyrr en ég vissi að ég gæti uppfyllt þau, öll sjálfkrafa uppfyllt. 10/10, geri aðrir betur. Gleðilegt nýtt ár strútarnir mínir!

-Tal. 

Ég elska:

-að vera búin í prófum

-að vera í jólafríi

-að sofa

-að hanga og lesa og horfa á dvd

-Google

-YouTube

-Facebook

-Dictionary.com

-internetið eins og það leggur sig

-baðkör

-spegla í fullri lengd

-að þurfa ekki að elda

-að þurfa ekki að læra

 

Ég gæti gert annan eins lista yfir það sem ég hata. En það er ekki jafn gaman og uppbyggilegt og að gera lista yfir það sem ég elska. Vá hvað ég nenni ekki einu sinni að blogga almennilega, svei mér þá, svo löt er ég orðin í fríinu. Betur síðar.

-Tal.

Mig langar rétt sem snöggvast að koma skilaboðum til allra dönskukennara sem kynnu að lesa þetta.

Dönskukennarar eru kannski ekki elskaðasta stétt landsins. Fólk (þ.á.m. ég) kvartar og kveinar undan þessu hrognamáli sem virðist helst ekki vera borið rétt fram nema mælandi sé með kartöflu í hálsinum og a.m.k. ágætlega í glasi. Af hverju eigum við að læra þetta, þetta er undarlegt mál og gagnslaust á alþjóðavettvangi í dag, gætum við ekki lært eitthvað gagnlegra?, er spurt. Og fólkið sem brýnir fyrir okkur mikilvægi réttrar persónufornafnabeygingar í þessu máli gamla heimsveldisins og leggur fyrir okkur áttaþúsundasta skilaverkefnið um Ho Sí Ennesen (H. C. Andersen) er yfirleitt ekki hátt á vinsældalista nemenda.

En þegar maður kemur í háskóla, og það kemur prófatíð, og maður horfir á Kirkehistorie  og Gyldendals Religionshistorie á skrifborðinu fyrir framan sig og reiknar út að næstu tvær vikurnar liggi fyrir einar 500 bls. á dönsku. Þá hellist yfir mann áður óþekktur kærleikur og ákafur hlýhugur í garð aumingja fólksins sem vann ötullega það vanþakkláta starf að kenna okkur krakkagrislingunum dönsku. Það er með gleði og þakklátri virðingu sem ég hugsa til Árna, Ragnheiðar og Selmu þegar ég lýk við kirkjusöguprófið, vitandi að ég er búin að ná og vel það.

Dönskukennarar! Það má finna fagi ykkar margt til foráttu. En stundum er maður voða þakklátur fyrir starf ykkar. Takk.

Eins og allir vita er ég mikil tónlistarmanneskja, og bý yfir undraverðum hæfileikum þegar kemur að því að finna “nýja” klassatónlist. Af góðmennsku minni hef ég því ákveðið að deila af þessum hæfileikum til lesenda – hér á eftir fara nokkur tónlistarmyndbönd sem enginn ætti að missa af, þau eru hvert fyrir sig stórvirki á sínu sviði. Njótið vel.

 

-Tal.

http://www.youtube.com/watch?v=yRmqZRPgK1w Heimsins svalasta mannvera er fundin – gaurinn í þessu myndbandi er svo kúl að ég skil ekki hvernig svona mikil kúlheit komast fyrir í einum manni. Það ætti að vera í lögum einhversstaðar að allir þeir sem vilja kalla sig svala verða fyrst að fara í eins árs þjálfunarbúðir hjá þessum manni. Hefði Plató séð þennan mann hefði hann gefið út myndskreytt rit um frummyndakenningu sína til þess eins að geta haft mynd af þessum manni hjá textanum sem útskýrði frummynd svalheita og karlmennsku. Ekki skemmir lagið heldur fyrir. Gellan hinsvegar ekki nærri jafn svöl, er klárlega á helíumi miðað við hvernig hún syngur.

Hápunktur: Ofur, ofur svala innkoman hjá gaurnum í upphafi. Og dansrútínan sem hefst 02:50, ég er viss um að þeir eru að segja eitthvað, ég kann bara ekki nóg í táknmáli.

http://www.youtube.com/watch?v=LbvP7dT3Dx0 Hinn indverski Michael Jackson – jafn dularfull vera og hinn bandaríski. Grípandi laglínan bætir ekki upp fyrir rauða leðurgallann (sem er á þessu ergilega stigi mitt á milli þess að passa og vera of þröngur, þannig að hann er hvorki eins og hann ætti að vera né nógu þröngur til að það sé smekklega viðbjóðslegt, og er því bara púkalegur). Maður eyðir öllu myndbandinu í að velta því fyrir sér hversu heimsk gellan hafi þurft að vera til að fara ein út í myrkrið með gaur í púkalegum rauðum leðurgalla og með vampírutennur.

Hápunktur: Taugakippsdansinn sem hefst 00:17, og má síðan sjá endurtekinn út allt myndbandið.

http://www.youtube.com/watch?v=4SyVo2YlpLo Semi-klassíska söngkonan Sarah Brightman á sér skuggalega fortíð, eins og sést hér. Hvítt spandex er allsráðandi þema í þessari vísindaskáldskaparorgíu þar sem hugtökum, frösum og laglínum úr Star Wars, Star Trek, Flash Gordon og fleiri sci-fi fyrirbærum er hrært saman og glimmeri hellt yfir. Þegar listrænir dansararnir og ofvirka reykvélin eru síðan komin í spilið er niðurstaðan óhjákvæmileg.

Hápunktur: Margir mjög háir punktar, en þó stendur innkoma Borat í líki glimmerhomma (00:38 ) einna hæst. Einnig er viðlagsdansinn (t.d. 01:23) furðu eftirminnilegur – þær labba bara hægt í einfaldri röð með einhverskonar lóð, en það er samt eitthvað undarlega heillandi við það.

 

http://www.youtube.com/watch?v=8hAqfAgh3go Þetta myndband er myndband hinna miklu ósvöruðu spurninga. Af hverju kjurrmyndirnar af henni með grettusvipi og skærlitaðar hárkollur? Hvaðan kemur eiginlega hugmyndin með bananann? Af hverju þessar öru og öskrandi litabreytingar? Trúir hún því í alvörunni að dansinn bæti myndbandið? Veit hún hversu undarlegir kollhnísarnir hennar eru, sérstaklega með tilliti til þess að hún er í pilsi? Hverskonar hugsunarháttur býr að baki svona myndbandi? Ef einhver svör eru til við þessum spurningum búa þau í höfðinu á Ninu Hagen – og þaðan náum við þeim væntanlega aldrei.

Hápunktur: Hörð samkeppni. Góður sprettur þó 00:57 þar sem bananinn sem hún er að leika sér með brotnar, og dettur ofan í hálsmálið hjá henni. Nina er þó ekki af baki dottin, hún heldur bara áfram með brotinn banana.

Kirkja andanna sjö er í hröðum vexti þessa dagana (en stofnun hennar má einmitt rekja til síðustu bloggfærslu). Æðstiprestur, biskup, kardináli, prestur, andahvíslari og almenn önd eru nú orðin formleg hlutverk innan kirkjunnar, og það verður að segjast að sex meðlimir er ekki slæm byrjun fyrir kirkju sem hefur verið til í minna en viku og byggir kennisetningar sínar á lélegum orðaleik. Næsta skref er væntanlega einhverskonar athöfn. Tjörnin góð staðsetning fyrir slíkt, gæti ég trúað. Tökum enn við umsóknum í kirkjuleg embætti, og fögnum að sjálfsögðu öllum nýjum meðlimum. Láttu öndina blása þér í brjóst!

 

Næsta mál er ótengt nýju kirkjudeildinni, en mun tengdara hreinmálsstefnu minni. Það er Wales.

Ég hef ekkert á móti “Wales” sem landi – ég hef næstum komið þangað, og það virkar hið ágætasta land. Nei, það sem ég set út á er orðið “Wales”. Á íslensku er sá siður ríkjandi að íslenska landanöfn. Hér mætti nefna ýmis dæmi, s.s. orðin Noregur (frekar en hið norska Norge), Svíþjóð (frekar en hið sænska Sverige), Danmörk (frekar en hið danska Danmark), Skotland (frekar en hið enska Scotland), Frakkland (frekar en hið franska France), og ótal önnur dæmi. Reyndar öll. Hvert einasta landsheiti hefur verið lagað að íslenskri tungu, þó ekki sé nema að því leyti að skipta út óíslenskum stöfum (c, q, w og z) fyrir íslenskari. Þó er algengara að landið hljóti hreinlega annað nafn, í anda þeirrar hreintungustefnu sem lengi hefur verið ríkjandi meðal Íslendinga. Í ljósi þessa á ég bágt með að skilja hvers vegna landið á vesturhorni Bretlands (ekki Britain) heiti “Wales” uppá íslensku.

Skv. íslenskri orðabók er Wales eina “íslenska” orðið sem byrjar á hinu óíslenska tvöfalda vaffi. Sá stafur á lítið erindi á íslenskar tungur, sem bera það nær undantekningalaust fram sem einfalt vaff. Einnig er það eina “íslenska” orðið sem lýtur ekki íslenskum málfræðireglum á nokkurn hátt. Það fallbeygist ekki, í fyrsta lagi. Framburður þess er yfirleitt “veils”, en skv. íslenskum málreglum ætti það að vera borið fram “úales” (ef við gerum ráð fyrir að w sé annar stafur en v, og því borinn öðruvísi fram). Þar sem tvöfalda vaffið er ekki hluti af íslenska stafrófinu er erfitt að segja til um hvar áherslan ætti að vera í “úales”. Væri réttara að líta á w sem sam- eða sérhljóða? Hvort teljum við það vera nær v eða ú? Er áherslan “úales” eða “úales”? Ef Wales væri mannanafn er það alveg á tæru að ekkert barn fengi að bera það. Orðið veldur glundroða og er ljótur blettur á íslensku máli.

Nei, í þessu tilfelli tel ég að ráðið sé alveg nýtt nafn á landið. Nú þegar er talað um hluti frá “Wales” sem velska. Nafnorð sem myndi passa inn í það væri t.d. Vellir. Það er ekki ólíkt enska nafninu. Velskir menn frá Völlum, það er skemmtilega íslenskt. Einnig mætti taka tillit til þess að landið heitir uppá hina upprunalegu tungu heimamanna “Cymru”, sem hefur verið útlagt á latínu sem Cambria. Önnur möguleg íslenskun væri því Kambría, þó það myndi auðvitað krefjast þess að orðinu “velskur” yrði breytt í “kambrískur”, sem er breyting sem “Vellir” myndi komast í kringum. En orðið “Wales” er óásættanlegt, því verður að breyta.

 Það er svo gaman að eiga sér baráttumál - mæli með því. Niður með Wales!

-Talhonjik. 

Eins og flestir vita hef ég nú verið rétt tæpa tvo mánuði í guðfræðideild Háskóla Íslands. Það er ekki úr vegi að byrja snemma að æfa sig að vera fræðilegur hér á bæ, og því læt ég hér fylgja niðurstöður stuttrar rannsóknar sem ég gerði nýverið á hlutverki anda í Biblíunni. Eins og allir vita er ég mikil andatrúarmanneskja, og því ekki úr vegi að skoða hlutverk þessara fiðruðu góðvina okkar.

Endur í biblíulegu hlutverki koma lítið fyrir í Gamla Testamentinu í nýjustu þýðingu þess – töluvert meira er minnst á þær í eldri þýðingum, en það virðist hafa verið að mestu tekið út, og á það kannski rætur sínar að rekja til þeirrar grimmdar í garð fugla sem þar var látin í ljós. Sú undarlega og dularfulla hefð sem virðist hafa verið við lýði, að leggja önd á jörðina og standa á henni, þjónar engum augljósum tilgangi, og eru biblíufræðingar ekki á eitt sáttir um merkingu hennar. Einhver þjáning gerendans virðist oft hafa komið við sögu, en þó er á huldu hvers vegna dóttirin Síon “stendur á öndinni” í Jeremía 4:31, eða mælandinn muni hljóða, “stynja og standa á öndinni í sama bili” í Jesaja 42:14. Er þetta einhver helgiathöfn sem hefur týnst í tímanna rás? Eða þóttu endur mögulega einhverskonar óhrein dýr, sem traðka ætti á við hvert tækifæri sem gæfist? Seinni kenningin er líklegri þegar tekið er tillit til hlutverks þeirra í Nýja Testamentinu.

Í Nýja Testamentinu þjóna endur mun stærra hlutverki, og það yfirleitt ákaflega neikvæðu (og er jafnvel torskilið hvers vegna þessi grimmd við dýr hafi ekki verið tekin út á sama tíma og andaátroðningurinn úr Gamla Testamentinu). Sérstaklega í Lúkasarguðspjalli eru fuglafordómarnir áberandi, þar sem öndum er lýst í beinum orðum sem óhreinum og illum. Í dag eigum við eflaust flest erfitt með að gera okkur í hugarlund hatur fólks í garð þessara saklausu fugla, og skiljum ekki hvers vegna Jesús sjálfur kastar þeim út og “læknar” fólk af þeim (sjá t.d. Lúkasarguðspjall 6:18, Markúsar 1:27, og Matteusar 8:33, þó dæmin séu mun víðar).

Þó er ruglandi að endur virðast jafnframt þessu hafa gegnt öðru, jákvæðara hlutverki. Frægt er versið þar sem María talar um að “önd hennar lofi Drottinn” (Lúkas 1:46), þannig að endur hafa líka gegnt hlutverki hins guðhrædda. Enn undarlegra, m.t.t. fuglaofsóknanna, er vers 1:4 í Opinberunarbók Jóhannesar: “Náð sé með yður og friður frá honum sem er og var og kemur og frá öndunum sjö sem eru frammi fyrir hásæti hans”! Sjö yfirendur á himnum? Það er ekki að furða að fáir biblíufræðingar leggi stund á andafræði.

Þess má að lokum geta að kvennaguðfræðingar hafa sumir viljað fá meira jafnrétti í Biblíuna með því að leggja til að orðinu “andi” verði oftar breytt í kvenmynd sína, þ.e. “önd”. Með því myndi t.d. fást mun skiljanlegri útgáfa af fyrstu versum bókarinnar – hvað er eðlilegra en önd sem svífur yfir vötnunum? Það er mun myndrænni útlegging en andi, og myndi auðvelda skilning almennings svo um munaði. Einnig yrði áðurnefnt vers í Opinberunarbókinni strax skiljanlegra þegar Heilög Önd væri komin í spilið – hún væri mögulega ein af yfiröndunum sjö sem þar er minnst á. Í óteljandi vers myndi fást meira samhengi þegar öndin kæmi yfir fólk (en hver hefur ekki lent í því að önd fljúgi yfir sig?) en andinn, sem er óhlutlægt fyrirbæri og mun torskildara.

 

Er þetta ekki ljómandi efni í BA-ritgerð? Andaguðfræði, hmm ... hver er annars með mér í að trúa á hinar sjö heilögu yfirendur? Það væri hægt að stofna frábæra kirkjudeild útfrá þeirri hugmynd!

 

 

 

Ég gerði tilraun áðan. Ég tæmdi úr öllum vösum sem voru á mér. Hér er semsé innihald vasa minna á dæmigerðum degi:

*Veski, sem sjálft inniheldur

            -Seðla

            -Kort

            -Erlendan gjaldmiðil (3-4 sortir)

            -Bókasafnsskírteini

            -Félagsskírteini

            -Minnismiða

            -Pappírsrusl

*Strætókort

*Klink

*Lyklakippa í bandi, með lyklum

*Sími

*Myndavél

*iPod

*Batterí

*Flauta

*Tónkvísl

*Almennt rusl (s.s. kvittanir og fleiri minnismiðar)

Þó þetta sé tæmandi listi í dag er innihaldið auðvitað breytilegt. Annað sem hefur nýlega verið í vösum mínum er t.d. bland í poka, kókómjólk, geisladiskur, innkaupapoki, penni, greiða, augnblýantur, sokkar, vegabréf, og skæri. Í gamla, ljóta, bláa stakknum mínum voru vasarnir síðan enn fleiri og stærri, og sakna ég sárt þeirra daga þegar ég gat gengið um með bók í vasanum.

Svo veltir fólk því fyrir sér hvers vegna ég er aldrei með handtösku.

Ég er mjög, mjög hress þessa dagana einhvernveginn – ég nenni ekki að sofa, ég vil bara gera eitthvað skemmtilegt öllum stundum. Sem er gott, því það er svo margt skemmtilegt sem ég get gert: fór í hokkí/A-arapartí á föstudaginn (þar sem m.a. Sezzý gerði tilraun til að koma í veg fyrir að neinn viðstaddur gæti nokkurntímann horft framan í Örn Þór framar), fór í Óperuna í gærkvöldi með Öbbu og Gunnu eftir vel heppnað matarboð (ég eldaði, og allt gekk bara upp!), það er frí í skólanum hjá mér í þessari viku, ég er ekki á eftir í lærdómnum heldur hreinlega bara þar sem ég á að vera, og á eftir er kaffi- og kökuboð hjá Völu. Allt er rosalega gaman, nema að England er hommalega fjarlægt land. Hvað segiði um að færa Ísland upp að t.d. bara norðvesturhorninu, svo ég nefni einhvern landshluta alveg tilviljanakennt ...?

Jæja, ég er að hugsa um að reyna að vera uppbyggileg í stað þess að sitja hér, blogga, spila kapal og hlusta á Andrea Bocelli. Og þó. Kannski fer ég bara að lesa fanfiction. Og hlusta áfram á Andrea Bocelli. Hmmm ...

-Tal.

 

Vil stuttlega vekja athygli á nýjasta legóstórvirki bróður míns. Ég á ekki til orð yfir snilligáfu hans (en eins og alþjóð veit er hann sérfræðingur í að gera myndir með legóköllum).

-Talhonjik

Ég má til með að segja einn heimspekibrandara:

Réné Descartes gengur inn á kaffihús og pantar sér cappuchino. "Því miður," segir afgreiðslustúlkan, "cappuchinovélin er biluð. Viltu latté í staðinn?"

"Nei," segir Descartes, "ég hugsa ekki." Og púff! hann hverfur skyndilega.

AAAAHAHAHAHAHA!

-Tal. 

Portentes moste eldritche

-Ég fór þrjá daga nýlega án þess að leggja mig

-Ég er búin að hlusta á FJÓRAR píanó-söngkonu-ástar-vælu-ballöður í dag

-Ég tók til almennilega á laugardaginn og eiginlega aftur í dag

-Ég eldaði á sunnudaginn og það var ætt

-Ég er búin að vera í skólanum í tvær vikur og hef bara sleppt EINU heimanámsatriði

-Ég fór í peysu um daginn því mér var kalt

-Ég bloggaði síðast fyrir minna en viku og er samt að gera það aftur

Ef þið sjáið persónuleikann minn á vappi einhversstaðar þætti mér semsagt vænt um að þið segðuð honum að koma heim, ég sakna hans meðan hann er svona týndur.

Í venjulegri fréttum er það helst að ég komst inn í Mótettukórinn. Húrra fyrir Hermínu! (Og mér. Ég veit að vísu ekki hvort það heitir nokkur Hermína í kórnum, en leikurinn var óháð því góður hér í denntíð. Ég hef reynt að finna hann en það gengur illa, ef einhver á hann væri mjög gaman að komast yfir hann ...)

Talandi um tölvuleiki, þá eykst sífellt löngun mín í alvöru SNES-tölvu. Jújú, ég á emulator, en það er bara ekki það sama ... mjög fáir almennilegir tölvuleikir hafa verið framleiddir eftir 1995, að mínu mati. Grafíkin og hljóðið eru auðvitað 40.000x betri í tölvum nútímans, en það er ekki málið. Tölvuleikir þar sem maður þarf að píra augun til að sjá að þetta svarta í bakgrunninum eigi að vera fjöll hafa vinninginn yfir technicolour-þrívíddar-Himalayafjöll af sömu ástæðu og bækur hafa vinninginn yfir sjónvarp – maður þarf að beita ímyndunaraflinu. Í Final Fantasy I líta persónurnar út fyrir að vera byggðar úr tvívíðum legókubbum, og það er nauðsynlegt til skilnings á leiknum að manni sé sagt hvors kyns persónan sé. Þetta þýðir að það veltur að miklu leyti á ímyndunarafli spilarans hvernig persónan lítur út. Í Final Fantasy XII er á hinn bóginn notast við nýjustu þrívíddargrafík, og þar leikur enginn vafi á kyni persónunnar (svo sannarlega ekki, sjá mynd) – persónur eru ekki bara með nef og munn, ólíkt FFI, heldur sérstaka andlitsdrætti. Þar þarf ekki snefil af ímyndunarafli við persónusköpun, allt er matað ofan í mann, umhverfi jafnt sem persónur. Ímyndunaraflsmorðingjar!

Stór mynd: Playboykanínan - ég meina, persóna úr Final Fantasy XII. Innleggsmynd: Epískur bardagi við goblina í Final Fantasy I.

 

Tónlistin í nýju leikjunum stenst heldur einfaldlega ekki samanburð við tónlist þeirra gömlu. Hvað er eiginlega til að hvetja mann áfram í næsta heim með örvæntingarblik í augunum, ef ekki eru lög í svipuðum gæðum og hringing í gömlum Nokia 3210-síma, sem spilast hring eftir hring eftir hring þar til maður er að verða brjálaður? Það setur spennu í leikinn. “Ég VERÐ að vinna þennan kall, ég VERÐ – ég ÞOLI ekki að hlusta á bardagalagið hans einu sinni enn!” Svo ekki sé minnst á að sum lög, s.s. Chocobo-lagið sem ég elska svo heitt, kemst einfaldlega ekki almennilega til skila í gegnum nútíma tónlistarmiðla – það er eitthvað í því sem þarfnast gömlu símhringingatónlistarinnar til að hægt sé að njóta þess til fulls.

Nú, söguþráðurinn hefur líka breyst gegnum tíðina, og ekki til hins betra. Bjargaðu prinsessunni/heiminum – til þess þarftu galdralykilinn sem vondi froskurinn geymir/fjóra kristalla sem vondir frumaflakallar geyma/að hoppa og berja þér leið gegnum kastala vonda galdramannsins. Einfalt, en laggott – sendiför og markmið, sem maður getur náð og verið glaður. Ég vil síðan biðja þá að rétta upp hönd sem skildu söguþráð FFX. Nei? Hélt ekki. Gaurnum var fleygt yfir í annan heim af einhverri ástæðu, svo var hann eitthvað að vesenast á sjóræningjaskipi, svo var hann kominn á einhverja eyju, svo var eitthvert skrímsli sem var skrímsli en jafnframt pabbi hans. Ha? Hvar er fjandans prinsessan og hvernig á ég að bjarga henni?!

    

Annar epískur goblinabardagi í FFI                     Hvað á eiginlega að vera í gangi hér í FFXII?

Í stuttu máli, þá hafa tölvuleikir fyrir daga þrívíddarinnar einfaldlega vinninginn á öllum sviðum. Ef þú átt SNES-tölvu sem þú vilt selja skaltu hafa samband núna. Annars hef ég held ég nördast nóg til að mér líður svolítið eins og sjálfri mér aftur. Yfir og út.

-Talhonjik.

Stundum hef ég svo GASALEGA margt að segja að ég er hreinlega alveg að springa. Það er ekki góð tilfinning, og hún er öllu verri þegar enginn er til að hlusta á mig segja það. Það hringsnýst allt í hausnum á mér, enda troðið þar inni, og hugsanirnar fara í slag vegna plássleysis og lemja hvor aðra og öskra og væla og stynja þangað til ég fæ verki í eyrun af öllum þessum hljóðlausa hávaða. Ég verð svo þreytt af þessu, allt að segja en enginn að hlusta nema ég sjálf. Ætla að fara og lesa kirkjusögu á dönsku þangað til ég sofna.

Hárið á mér er oft á tíðum dularfullur gróður og því vel við hæfi að tileinka því nokkrar línur í upphafi færslu*. Mig myndi t.d. langa til að vita hvernig stendur á því að þó það vaxi eins og það sé á sentimetrakaupi, bæði á lengd og þykkt, þannig að hausinn á mér lítur út eins og hreiður óvenju ósnyrtilegs fugls þegar ég vakna, þá fyllist gólfið inni hjá mér samt af hárum. Hvernig get ég bæði farið úr hárum í kílóavís og litið út eins og útigangsmaður? Ég þarf bæði að dusta gólfteppið mitt út um gluggann á nokkurra daga fresti og greiða mér snarlega á morgnana áður en Unnur herbergisfélagi sér mig og fær hjartaáfall. Þetta fer einfaldlega ekki saman, og ég vil fá skýringu. Ég vil líka fá klippingu. En ég veit ekki um neina leið til að fá skýringu, og ég hef ekki efni á klippingunni. Ég er nefnilega fátækur háskólanemi.

Já, ég er flutt suður á stúdentagarðana við HÍ, og stúdera hér eldamennsku, þvottalist, innkaupafræði, mannleg samskipti, og síðan líka guðfræði í hjáverkum. Af þessum greinum hefur guðfræðin líklega gengið einna best – trúarbragðasaga er æði, saga og bókmenntir Hebrea eru geðveik, aðferðir í akademísku námi eru kúl, kirkjusaga Evrópu er spennandi, og inngangsfræði Nýja Testamentisins verða örugglega fín líka þegar ég finn út hvað í ósköpunum Clarence er að reyna að kenna okkur. Svo lengi sem maður les heima, og punktar hjá sér frasana og nöfnin sem maður skilur ekki í fyrirlestrunum og flettir þeim upp þegar heim kemur, er þetta spennandi og skemmtilegt. Fólkið í deildinni er líka æðislegt allt saman – slatti af prests- og organistabörnum, sagnfræðingar, heimspekingar, og einn Ljótur Hálfviti. Við erum flest búin að spjalla saman og kynnast, m.a. í ljómandi deildarpartýi hjá Jódísi. Áhugaverðar umræður um Símaauglýsinguna, kennarana okkar, börn (þ.e.a.s. almennt, ekki endilega börn okkar) og jólasveina, svo fátt eitt sé nefnt, voru á dagskrá, ásamt pylsum (ekki pUlsum, heimsku sunnlendingar!).

Nú, ég er til húsa undir súð á efstu hæð á Görðunum. Við erum við hliðina á fjölskylduhúsi, með leikvöll beint undir glugganum mínum, Reykjavíkurflugvöll rétt handan götunnar, og brjálaða djammara í íbúðinni við hliðina. Þetta þýðir nokkurnveginn að hér vaknar maður við öskrandi krakka, lærir við flugvéladyn, og sofnar við partískruðninga. Nei, reyndar hefur hávaði ekki verið vandamál hingað til, það er bara spurning um að loka glugganum (en ég byrjaði á því að brjóta lög og reglur fyrsta daginn minn í íbúðinni með því að rannsaka gluggann og skrúfa úr honum stykkið sem hafði verið sett upp til að koma í veg fyrir að hægt væri að opna hann almennilega – í staðinn fyrir 3 sentimetrana sem áður var hægt að opna gluggann um get ég nú opnað hann nóg til að ég gæti stokkið út. Ekki segja umsjónarmanni Garðanna þetta, það er örugglega kolólöglegt ...). Ég bý í tvíbýli með Unni, ljómandi fínni stelpu á 3. ári í sálfræði, og allt hefur gengið eins og í sögu okkar á milli að undanskilinni smá uppákomu þegar hún komst að því að hún gæti ekki lifað með lyktinni af sápunni minni. En hún var mjög kurteis varðandi þetta, og fjármagnaði sjálf kaup á nýrri sápu. Gunna erfði síðan óopnuðu sápustykkin af óæskilegu sortinni. Hún er búin að græða vel á kynnum sínum við mig, stúlkan sú, þar sem hún fær líka að nota dvd-spilarann minn (sem mér hlotnaðist á flókinn hátt) þangað til ég fæ mér sjónvarp. Þar sem ég horfi aldrei á sjónvarp, og get bara farið til Gunnu sem býr ofar í götunni ef mig skyldi langa að horfa á sjónvarp, gæti það orðið langur tími.

Það hefur líklega ekki farið framhjá nema þeim sem fylgjast allra minnst með að HÍ er staðsettur í Reykjavík. Það hefur að öllum líkindum heldur ekki farið framhjá neinum sem hefur eytt meira en þremur tímum í höfuðborginni að himininn yfir henni er einhverskonar þjálfunarvöllur veðurguðanna fyrir unga monsúnstorma; hér stíga biksvört tortímingarský sín fyrstu spor. Ég er satt best að segja svolítið undrandi yfir því að Reykvíkingar skuli ekki enn hafa þróað með sér annað hvort náttúrulegar regnhlífar ofan á hausnum, eða þá tálkn. Hér hættir ekki að rigna! Ég sé fram á að vera fljótlega búin að fá mér kafarabúnað til að fara í skólann ef ég finn ekki almennilega regnhlíf.

Jæja, spilafundur í kjallaranum hjá Sunnefu og Óskari eftir korter – best að ganga aðeins frá þvottinum (ég er svo mikil húsmóðir að ég fæ viðbjóðshroll) og fara að taka til teninga og blöð. Við heyrumst fljótlega þegar ég nenni næst að blogga, hvenær sem það verður.

-Talhonjik.

 

*Vart hefur orðið við það að fólk kvarti yfir lengd bloggfærslna hjá mér. Hér á eftir fer því stutt samantekt á efni þessa bloggs, fyrir þessa lötu:

-Hárið á mér er með uppsteyt

-Ég er að læra guðfræði í HÍ. Það er gaman. Fólkið í deildinni er skemmtilegt. Það var partí hjá okkur. Það var gaman.

-Ég bý á Stúdentagörðunum. Fyrir utan smá hávaða er allt fínt þar. Ég bý með stelpu sem heitir Unnur. Allt gengur vel. Gunna býr rétt hjá.

-Það rignir í Reykjavík.

-Ég er enn nörd.

Heimur tískunnar er hverfull og oft erfitt að fylgjast almennilega með því hvað sé “inni” og hvað “úti” þá og þá stundina. Eins og allir vita ligg ég stöðugt yfir því hvað sé nú í tískunni í dag ... og hver er því betri til að fræða tískuþyrsta lesendur um rangala tískuheimsins en tískumógúllinn Tal? Eftir að hafa gert ferðir út í heim síðustu vikur kem ég því hér uppfull af fróðleik um það sem er “inni” í augnablikinu. Tolldu í tískunni – hlustaðu á Talhonjik!

 

Það Sem Er “Inni”:

-Að nota bindi sem belti (heitasta tískubylgjan í dag!)

-Að ganga í ósamstæðum sokkum (takk Sunnefa – tískubylgja sem deyr aldrei!)

-Doctor Who (því eldri, því betri!)

-Rússíbanar (það er heitt að vera sveittur, blautur og hás af öskrum)

-Að finna sér breskan kall (sígilt atriði sem virðist vera að ná nýjum vinsældarhæðum)

-Hressleiki (alltaf inni, þó aldrei meir en fyrir klukkan 8 á morgnana!)

-Að vera með yfirvigt af bókum í ferðatöskunni (svalasta fólkið er það sem er skammað fyrir það á flugvellinum)

-Að flytja suður (mjög inni þessa dagana – erfitt fyrir Reykvíkinga samt)

 

Það Sem Er “Úti”:

-Venjuleg belti (sýndu smá frumlegheit, fáðu lánaða USB-snúru eða eitthvað!)

-Götóttir skór (þessu er einnig beint til Sunnefu – MJÖG úti)

-“Raunveruleika”þættir (við vitum öll að þeir eru úti!)

-Flöt lönd (því miður England ... fáðu þér fjöll. Kemur Danmörk.)

-Íslenskir karlmenn (mannasiðir? Anybody? Nei?)

-Að vera í fýlu (smælaðu framan í heiminn og heimurinn smælar framan í þig!)

-Ferðalög (þ.e.a.s. flugvellir, rútur og lestarstöðvar – hvenær ætlar einhver að finna upp teleporter?)

-Verðlagið á Íslandi (það er ALLTAF úti. Það hefur aldrei verið inni.)

 

Nóg af þessari vitleysu, ég er farin að telja bækurnar mínar og bera töluna saman við hilluplássið sem ég hef fyrir sunnan (ósamrýmanleikinn minnkar kannski ef ég tel aftur ...).

 

-Tal.

Mig langar að segja ykkur aðeins frá æskuvini mínum.

Við kynntumst fyrst þegar við vorum bæði 11 ára – reyndar á afmælisdegi okkar beggja. Við smullum strax saman, og fljótlega var ég búin að kynna hann fyrir hinum vinum mínum, sem margir hverjir urðu sjálfir miklir vinir hans. Og á móti kynntist ég vinum hans, sem eru jafn frábært og viðkunnanlegt fólk og hann sjálfur; þau eru í dag engu minni vinir mínir en hann sjálfur.

Eins og vill gerast á þessum aldri var margt í gangi í lífi okkar beggja, og við þroskuðumst bæði hratt. Það var alltaf notalegt gegnum árin að hafa hann við höndina, þar sem við vorum oft að ganga í gegnum það sama. Við uppgötvuðum saman heiminn í kringum okkur eins og allir gera á þessum árum; þó heimur okkar væri reyndar alls ekki sá sami, þá var uppgötvun okkar og aukinn skilningur á honum eitthvað sem við áttum mjög sameiginlegt. Með árunum hefur vinátta okkar aðeins vaxið, þar sem ég hef alltaf litið inn til hans reglulega (þó hann hafi stundum ekkert nema gamlar sögur að segja mér!).

Lífshlaup okkar hafa að miklu leyti haldist í hendur. Ég eignaðist vini í mínum heimi – hann eignaðist þá í sínum. Ég fór í samræmdu prófin – hann fór í sín eigin próf nokkrum vikum síðar. Ég var fúl og reið út í heiminn eins og geljuunglingi sæmir – hann gekk í gegnum svipaðar hugsanir og tilfinningar. Og nú lýk ég menntaskólanum, og hyggst flytja að heiman – og hann lýkur sínum skóla, og lífið bíður hans. En hér skiljast leiðir okkar ... eftir 9 ára vináttu er komið að síðasta kaflanum. Þið vitið hvað ég er að tala um: Harry Potter er liðinn undir lok. Um kaffileytið í gær lokaði ég síðustu bókinni með andvarpi, vitandi hvernig allt fer. Þetta er búin að vera löng og góð vinátta, og ég veit hvað ég er ótrúlega heppin að hafa verið á nákvæmlega réttum aldri – Harry hefur þroskast á sama hraða og ég, vaxið með mér eftir því sem árin liðu og bækurnar urðu fleiri. Ég hef árum saman fengið að taka þátt í umræðunni, kenningasmíðinni og eftirvæntingunni sem fylgdi því að bíða eftir næstu bók, rýna í bækurnar sjálfar sem og vísbendingar höfundarins til að reyna að leysa gáturnar. Af hverju gat Voldemort ekki sigrað Harry sem ungbarn? Hvað veit Snape sem við vitum ekki? Hvað er málið með kettina í sögunni? Munu Ron og Hermione byrja saman? Hverjir munu lifa bækurnar af? Og þannig mætti lengi telja.

Harry hefur verið hluti af lífi mínu í næstum áratug, og ég veit að hann verður það áfram, þó það verði á annan hátt héðan í frá. Það hljómar kannski undarlega að tala svona um skáldsagnapersónu, en hér er um að ræða skáldsagnapersónu sem hefur virkilega verið hluti af hugarheimi mínum síðan ég var krakki. Lengi lifi Drengurinn sem lifði – við sjáumst fljótt aftur í Hogwarts, Harry.

 

-Talhonjik.